_

پ . ن :Words are very unnecessary, They can only do harm

من با همه وجود لمس می‌‌‌‌کنم سکوت را!

به همین سادگی! با همه سختی ها و پستی و بلندی هایش ….

آری گذشت

۱۲ سال از روزی که تمام آسمان که نه

تمام دنیا برایم غروب شد

و هنوز و هر روز این غروب دلتنگ ترین غروب دنیاست!

آری من امروز ۱۲ ساله شدم! ۱۲ سال از عمر بی خانمانی و آوارگیم گذشت و من همچنان به آینده امیدوار و به امید بازگشت زنده‌ام!

طاقت بیار ، اگه همه آدما
از اینکه پا به پات بیان خسته شن

آخر خط جاده های خسته
بگو چقدر راه نرفته مونده !!!!

پشت دلت وقتی به خون نشسته
چندتا ترانه است که کسی نخونده

دووم بیار ، خسته نشو از سفر
تنهاییتم بذار رو دوشت ببر

آخرش یه روزی هجرت در خونتو میکوبه
تازه اون لحظه میفهمی همه آسمون غروبه


کوبید … غروب بود همه آسمون که نه همه دنیا غروب بود ! سخت بود گذاشتن و گذشتن که گذشت عمر توی غربت که هنوزم عادت نشده که گم شدم تو غربت


میگذره روزای عمرت توی جاده های خلوت
تا بخوای بر گردی خونه گم میشی تو باغ غربت


خونه …. خونه … خونه ، جایی که بعد گذر این همه روز حالا فقط برات ازش اسمی مونده و کابوسی شبونه که همدم هر شبت شده که وقتی به پشت سر نگاه میکنی … هنوز دلت اونجاست . روح و قلب و فکر و ذهنت … که انگار تا آخر عمر قرار نیست به جایی احساس تعلق کنی هرچند میدونی دیگه به اون خونه هم تعلق نداری و به قول سیاوش قمیشی ” دیگه حتی صاحب اون خونه نیستیم” ….

پ . ن : امروز ۱۰ ساله شدم ،‌ تو روزایی که گذشت انگار این ۱۰ ساله شدن یه فرقی داشت نمیدونم چه فرقی اما باز هر شب کابوس هایی که رنگ عوض کرده بودن شدن همون کابوس های اون سال ها ،‌اصلا انگار تو اون روزها زندگی میکنم و دل به شدت هوای خونه رو داره ،‌ هوای اون روزهای آخر ،‌اون خداحافظی ها … اون اشک ها و اون روزهای اول سخت غربت ! بله من امروز ۱۰ ساله شدم !
۳۶۵۳ روز گذشت به همین سادگی !

پ . ن : حالا ما ۴ تا سفر رفتیم ها فوری صداتون در نیاد چشم نزنید خب بچه مردم کارش شده سفر کردن دست خودش نیست که :ح