نه از این نوع دلتنگی های معمولی!

دلتنگم …

این روزها برای انسانیت دلتنگم

برای رفاقت

برای صداقت

برای دوستی

برای صمیمیت

برای ارزش هایی که دیگر ارزش نیست

برای خودم ، برای تو، برای او،‌ برای ما دلتنگم

و این دلتنگی را هیچ جز شاملو خوانی های مداوم درمانی نیست ….

پیش از آن که واپسین نفس را برآرم
پیش از آن که پرده فرو آفتد
پیش از پژمردن آخرین گل
بر آنم که زندگی کنم
برآنم که عشق بورزم.

در این جهان ظلمانی
در این روزگار سرشار از فجایع
در این دنیای پر از کینه
نزد کسانی که نیازمند منند
کسانی که نیازمند ایشانم
کسانی که ستایش انگیزنند،
تا دریابم
شگفتی کنم
بازشناسم
که ام
که می توانم باشم
که می خواهم باشم،
تا روزها بی ثمر نماند
ساعت ها جان یابد
و لحظه ها گرانبار شود

هنگامی که می خندم
هنگامی که می گریم
هنگامی که لب فرو می بندم

در سفرم به سوی تو
به سوی خود
به سوی حقیقت
که راهی ست ناشناخته
پُر خار
ناهموار،
راهی که، باری
در آن گام می گذارم
که در آن گام نهاده ام
و سرِ بازگشت ندارم

در می رسد آن روز
که رود به سوی بلندی جریان یابد
تکه های برف در هوا معلق مانَد
کودکان رو به بلوغ و
بالغان رو به کودکی بربالند
حتا زمین مسیری معکوس در پیش گیرد
باد همه چیز را با خود ببرد
زمین در خود به چرخش در آید
و هوشیاران را
همه چیزی به وحشت افکند.

اگر کسی بار دیگر بذر افشاند
انسانیت می تواند دگر باره
به اوج شکوفایی رسد.

* چیدن سپیده دم شاملو

دیگر جا نیست
قلبت پُر از اندوه است
آسمان‌های تو آبی‌رنگیِ گرمایش را از دست داده است

زیرِ آسمانی بی‌رنگ و بی‌جلا زندگی می‌کنی
پرندگانت همه مرده‌اند
در صحرایی بی‌سایه و بی‌پرنده زندگی می‌کنی
آن‌جا که هر گیاه در انتظارِ سرودِ مرغی خاکستر می‌شود.

دیگر جا نیست
قلبت پُراز اندوه است
خدایانِ همه آسمان‌هایت
بر خاک افتاده‌اند
چون کودکی
بی‌پناه و تنها مانده‌ای
از وحشت می‌خندی
و غروری کودن از گریستن پرهیزت می‌دهد.

این است انسانی که از خود ساخته‌ای
از انسانی که من دوست می‌داشتم
که من دوست می‌دارم.

دوشادوشِ زندگی
در همه نبردها جنگیده بودی
نفرینِ خدایان در تو کارگر نبود
و اکنون ناتوان و سرد
در برابرِ تنهایی
به زانو در می‌آیی.

آیا تو جلوه‌ی روشنی از تقدیرِ مصنوعِ انسان‌های قرنِ مایی؟
انسان‌هایی که من دوست می‌داشتم
که من دوست می‌دارم؟

دیگر جا نیست
قلبت پُراز اندوه است.

می‌ترسی ــ به تو بگویم ــ تو از زندگی می‌ترسی
از مرگ بیش از زندگی
از عشق بیش از هر دو می‌ترسی.

به تاریکی نگاه می‌کنی
از وحشت می‌لرزی
و مرا در کنارِ خود
از یاد
می‌بری….

اما سخته چیزی رو که این همه سال مثل بچه ات مثل عشقت دوست داشتی و با جون و دل براش زحمت کشیدی به این راحتی از دست بدی
احساسم هم قاطی کرده امروز
خوشحالم اما ته دلم یه جورایی انگار بهم برخورده که رئیسی که این همه قبولش داشتم حب مقام انقدر عوضش کرد تو این یک سال اخیر که دیگه هیچی رو نبینه !
من که دارم میرم دنبال زندگیم ولی برای اون و آدمایی مثل اون متاسفم که گذشته شون یادشون میره و فراموش میکنن از کجا اومدن و به کجا رسیدن!
یادش رفته با هم چند سال پیش رئیسمون رو که مثل امروز اون عمل میکرد از کار بی کار کردیم حالا خودش پاش رو گذاشته جای همون آدم غافل از اینکه ممکنه همون بلا سر خودش بیاد
آدما زود فراموش میکنن
اما من ، رها و آزاد بعد ۹ سال کار بی وقفه، لذت بیکار بودن رو حس میکنم و با امید به آینده ای که پیش رو دارم سرم رو بالا‌ میگیرم و اعلام میکنم من یک دانشجوی تمام وقتم!
و من امروز خوشحالم از تصمیمی که گرفتم

فکر کرده بودم شجاعت به خرج دادم ،‌جسارت کرده ام و پا رو از باکس همیشگی بیرون گذاشته ام.
قصد ساخت داشتم و شهامت به خرج دادم تا از نو پایه ریزی کنم
اما
یه بار دیگه روزگار تلنگر سیلی وارش رو زد تا بدونم نباید به هیچ چیز زندگی دلخوش باشم و همه چیز گذراست!
این بار اما راحت تر بلند شدم و راه افتادم که زندگی ادامه داره.

به قول شاعر :
ای عرش کبریایی چیه پس تو سرت؟
کی با ما راه میای پس جون مادرت؟

اینها درفت ذهنم بود از دیروز تا امشب با رفیقی که بی ارتباط به رفیق شفیق ذکر شده در بالا نیست گپی زدیم و صحبت از به « اصطلاح رفیق » دیگری شد . میگویم به اصطلاح رفیق چون از نظرم اینجور اشخاص فقط لفظا و اسما رفیقند. او معتقد بود که رفیق است با دیدگاه های متفاوت و کاملا در هر ضمینه ای با هم اختلاف نظر دارند و من شاکی که این چه رفاقتیست؟ من اسم این را رفاقت نمیگذارم . رفیق فلانیست ، رفیق توئی ، رفیق خیلی های دیگرند که بلدند رفاقت کنند . بلدند باشند ، بلدند حرف های ناگفته بخوانند و بلدند آغوش باشند وقتی نیازش داری و تیکه گاه باشند وقتی خسته ای …
رفیق کسی ست که در شادی و غم کنارته و تو رو فقط و فقط همونطور که هستی برای خودت میخواد.
اینو قبلا یه جایی نوشته بود که رفیق همیشه هست و تو همه چی پایه است و کم یابه و داشتنش بزرگترین خوش شانسی و مایه خوشبختی … دوست گاهی هست و خوبه بودنش و داشتنش لذت بخش!
و باز یادم افتاد به جمله معروف مورد علاقه ام که : بهترین رفیق اونیه که باهاش روی تراس بشینی ساعت ها بدون هیچ کلامی ، و وقتی رفت سبک باشی در حد ساعت ها حرف زدن.

ممنونتم رفیق!

این پست رو وقتی خبر فوت سیامک پورزند رسید شروع کردم و به بایگانی درفت ها منتقل شده بود. امروز مراسم یادبودی به یادش در شهر برپاست و امروز روز پدر تو این بلاد. خواستم پستی در مورد روز پدر بزنم اما یادم به نوشته رفیقی افتاد که نوشته « امروز روز پدر نیست…روز پدر زندانی است »
به پدر تبریک میگم رو صفحه فیس بوکش و به پورزند و صدها پدر دیگه فکر میکنم . به صدا دختر و پسر دیگه که حتی فرصت تبریک روز پدر را ندارند. به آزاده و لیلی پورزند ،‌به فرزندان هدی صابر، به صمیم پسرک وحید تیزفهم به پرهام پسرک احمد زید آبادی و به صدها کودکی که نمیشناسم و پدرهای در بند و یا کشته شده ای که خبری از‌شون نداریم.
به پدری که با اعتصاب غذا خود رو برای همیشه از دیدن بچه ها محروم و اونها رو از نعمت داشتنش محروم تر کرد، فکر میکنم و به خودم که چقدر این ۱ سال دوری برام گرون تموم شده و چقدر به هر دری زدم تا مشکل رو برطرف کنم و بتونم به دیدار پدر برم.
خجالت میکشم از خودم و وجدان درد میگیرم که میتونم به پدر تبریک بگم در حالیکه صدها نفر حتی همین امکان تلفنی و یا فیس بوکی رو نداره . به گلاویژ فکر میکنم که پدری در حبس داره به خاطر عضویت در فیس بوک و باید ۴ سال از عمرش رو دور از عزیزانش در زندان سپری کنه .
تو همین حال و هوا و درگیر خودمم که پیغامی از پدر میاد :
«کاش مردان حرمت مرد بودنشان را بدانند و زنان ، شوکت زن بودنشان را …. کاش مردان همیشه مرد باشند و زنان همیشه زن … آنگاه هر روز نه روز “زن” نه روز “مرد” بلکه روز “انسان” است !!»
در سکوت خونه میبارم به امید آزادی انسانیت …..

بعد از ساعت ها اشک ریختن، کتاب دعام رو بر میدارم به گوشه ای میخزم و تفألی به کتاب دعا میزنم و مثل همیشه این جمله آرومم میکنه که :
« ای بنده خموش باش که در کار الهی
جای سخن و دم زدن و چون و چرا نیست … »

سکوت میکنم ، ساعتی رو به راز و نیاز و طلب صبر برای رفیق شفیق عزیز تر از جان میگذرونم و از خدا میخوام من رو هرگز اینگونه امتحان نکنه.

۴ شنبه سوری تموم میشه میزنیم بیرون با سین تو راه از هر دری حرف میزنیم و از اون شباست که  تو دوستی یه شبه انگار ره صد ساله رفته ای.

میگه اینجا انگار دوستی ها رنگ و لعابشان فرق داره ، جنسشون فرق کرده

میگم همینه ، اینجا حتی آدما هم فرق کردن

اینجا هیج کس رفیق نیست انگار حتی اونایی که سال ها پیش تو ایران رفیقت بودن

میگه

میگم

میگیم و میگیم و بالاخره این که …… آسمون همه جا همین یه رنگه و آدما عوض میشن.

بغلش میکنم و میگم من همیشه هستم . اونم میگه منم هستم … اشک ها سرازیر میشه و ….

میرسونمش و به سمت خونه حرکت میکنم

بسته ای رو که از ایران برام آورده نگاه میکنم ” احتمالا گم شده ام ” سارا سالار … و میبارم

به حرفای سین فکر میکنم …

تولد یک رفاقت رو حس میکنم رفاقتی که شاید جنسش از جنس صفا و صداقت و محبت باشه ،

دوست تازه یافت شده ای که انگار حرف ها و درد های مشترک زیادی برای گفتن داریم

یادم میفته به همه دوستی های گذشته و حال . به اونهایی که برای من  ” تا ” نداشت اما یک جایی تموم شد و به حرف سین که میگه آدم ها یه جایی تو زندگیت تموم میشن چه بخوای چه نخوای و به هیچ چیز خاصی هم ربط نداره اما رنگ دوستی هات عوض میشه ! و من تصویر گذشته رو مرور میکنم و میبینم حق با سینه آدم ها گاهی تموم میشن بدون اینکه بفهمی یا حتی خودشون بفهمن