تا به ابد هیچ مگو …..

گوشی
که صداها و شناسه‌ها را
در بیهوشی‌مان
بشنود.

برای تو و خویش، روحی
که این همه را
در خود گیرد و بپذیرد.

و زبانی
که در صداقت خود
ما را از خاموشی خویش
بیرون کشد
و بگذارد
ار آن چیزها که در بندمان کشیده است
سخن بگویی

پ . ن :‌ سکوت می‌کنم پس هستم!

_

پ . ن :Words are very unnecessary, They can only do harm

من با همه وجود لمس می‌‌‌‌کنم سکوت را!

آدما از آدما زود سیر می‌‌‌‌شن …
 

پ. ن : و این سه نقطه‌‌‌‌های بی پایان …

نه از این نوع دلتنگی های معمولی!

دلتنگم …

این روزها برای انسانیت دلتنگم

برای رفاقت

برای صداقت

برای دوستی

برای صمیمیت

برای ارزش هایی که دیگر ارزش نیست

برای خودم ، برای تو، برای او،‌ برای ما دلتنگم

و این دلتنگی را هیچ جز شاملو خوانی های مداوم درمانی نیست ….

پیش از آن که واپسین نفس را برآرم
پیش از آن که پرده فرو آفتد
پیش از پژمردن آخرین گل
بر آنم که زندگی کنم
برآنم که عشق بورزم.

در این جهان ظلمانی
در این روزگار سرشار از فجایع
در این دنیای پر از کینه
نزد کسانی که نیازمند منند
کسانی که نیازمند ایشانم
کسانی که ستایش انگیزنند،
تا دریابم
شگفتی کنم
بازشناسم
که ام
که می توانم باشم
که می خواهم باشم،
تا روزها بی ثمر نماند
ساعت ها جان یابد
و لحظه ها گرانبار شود

هنگامی که می خندم
هنگامی که می گریم
هنگامی که لب فرو می بندم

در سفرم به سوی تو
به سوی خود
به سوی حقیقت
که راهی ست ناشناخته
پُر خار
ناهموار،
راهی که، باری
در آن گام می گذارم
که در آن گام نهاده ام
و سرِ بازگشت ندارم

در می رسد آن روز
که رود به سوی بلندی جریان یابد
تکه های برف در هوا معلق مانَد
کودکان رو به بلوغ و
بالغان رو به کودکی بربالند
حتا زمین مسیری معکوس در پیش گیرد
باد همه چیز را با خود ببرد
زمین در خود به چرخش در آید
و هوشیاران را
همه چیزی به وحشت افکند.

اگر کسی بار دیگر بذر افشاند
انسانیت می تواند دگر باره
به اوج شکوفایی رسد.

* چیدن سپیده دم شاملو

دیگر جا نیست
قلبت پُر از اندوه است
آسمان‌های تو آبی‌رنگیِ گرمایش را از دست داده است

زیرِ آسمانی بی‌رنگ و بی‌جلا زندگی می‌کنی
پرندگانت همه مرده‌اند
در صحرایی بی‌سایه و بی‌پرنده زندگی می‌کنی
آن‌جا که هر گیاه در انتظارِ سرودِ مرغی خاکستر می‌شود.

دیگر جا نیست
قلبت پُراز اندوه است
خدایانِ همه آسمان‌هایت
بر خاک افتاده‌اند
چون کودکی
بی‌پناه و تنها مانده‌ای
از وحشت می‌خندی
و غروری کودن از گریستن پرهیزت می‌دهد.

این است انسانی که از خود ساخته‌ای
از انسانی که من دوست می‌داشتم
که من دوست می‌دارم.

دوشادوشِ زندگی
در همه نبردها جنگیده بودی
نفرینِ خدایان در تو کارگر نبود
و اکنون ناتوان و سرد
در برابرِ تنهایی
به زانو در می‌آیی.

آیا تو جلوه‌ی روشنی از تقدیرِ مصنوعِ انسان‌های قرنِ مایی؟
انسان‌هایی که من دوست می‌داشتم
که من دوست می‌دارم؟

دیگر جا نیست
قلبت پُراز اندوه است.

می‌ترسی ــ به تو بگویم ــ تو از زندگی می‌ترسی
از مرگ بیش از زندگی
از عشق بیش از هر دو می‌ترسی.

به تاریکی نگاه می‌کنی
از وحشت می‌لرزی
و مرا در کنارِ خود
از یاد
می‌بری….

اما سخته چیزی رو که این همه سال مثل بچه ات مثل عشقت دوست داشتی و با جون و دل براش زحمت کشیدی به این راحتی از دست بدی
احساسم هم قاطی کرده امروز
خوشحالم اما ته دلم یه جورایی انگار بهم برخورده که رئیسی که این همه قبولش داشتم حب مقام انقدر عوضش کرد تو این یک سال اخیر که دیگه هیچی رو نبینه !
من که دارم میرم دنبال زندگیم ولی برای اون و آدمایی مثل اون متاسفم که گذشته شون یادشون میره و فراموش میکنن از کجا اومدن و به کجا رسیدن!
یادش رفته با هم چند سال پیش رئیسمون رو که مثل امروز اون عمل میکرد از کار بی کار کردیم حالا خودش پاش رو گذاشته جای همون آدم غافل از اینکه ممکنه همون بلا سر خودش بیاد
آدما زود فراموش میکنن
اما من ، رها و آزاد بعد ۹ سال کار بی وقفه، لذت بیکار بودن رو حس میکنم و با امید به آینده ای که پیش رو دارم سرم رو بالا‌ میگیرم و اعلام میکنم من یک دانشجوی تمام وقتم!
و من امروز خوشحالم از تصمیمی که گرفتم

فکر کرده بودم شجاعت به خرج دادم ،‌جسارت کرده ام و پا رو از باکس همیشگی بیرون گذاشته ام.
قصد ساخت داشتم و شهامت به خرج دادم تا از نو پایه ریزی کنم
اما
یه بار دیگه روزگار تلنگر سیلی وارش رو زد تا بدونم نباید به هیچ چیز زندگی دلخوش باشم و همه چیز گذراست!
این بار اما راحت تر بلند شدم و راه افتادم که زندگی ادامه داره.

به قول شاعر :
ای عرش کبریایی چیه پس تو سرت؟
کی با ما راه میای پس جون مادرت؟