۳ سال پیش درست تو روزهای بهاری احساس رهایی و سرزندگی و سرشار از عشق و انرژی بودن کردم ‌،‌ درست ۳ سال پیش بندهای اسارتم رو رسما پاره کردم
بهار بود و دنیا روح زندگی داشت و من تصمیم به زندگی کردن داشتم . اونقدر انرژی داشتم که فکر میکردم میتونم کوه ه رو جابه جا کنم

اینا عین کلماتی که ۱۵ اپریل ۳ سال پیش نوشتم :
“امروز یک روز بزرگ و مهم تو زندگمیه ……… بالاخره بعد سالها یه کار نیمه تموم رو تمومش کردم و اون تصمیم رو عملی کردم …..امروز آخرین برگ اون کتاب و خوندم و بستم گذاشتمش ته ته تهههههههههههههه ….. کتابخونه ، همون پشت مشتا یه جایی که چشمم بهش نیفته دیگه …! آخه کتاب خوبی نبود …. ولی خیلی چیزا یادم داد و یه بخشی از کتابخونه زندگیمه
به خودم افتخار میکنم و از خدا تشکر ”
سال گذشت ه سال سختی بود برای خیلی ها ،‌برای وطنم ، برای مردمم ، و برای خودم و زندگی شخصیم اما گذشت با امید به رسیدن صبحی روشن .
امروز درست ۲ هفته قبل رسیدن به این سالگرد باز هم تصمیمی بزرگ رو عملی کردم تو زندگیم شاید نه به اون بزرگی اما به شدت سخت تر از اون .
باز هم احساس رهایی میکنم ، باز هم خوشحالم که دفتری دیگه رو تو زندگیم بستم و باز امیدوارم که زندگی روزهای خوبی به همراه خواهد داشت .
کنار پنجره نشستم آفتاب به شدت افتاده تو اتاق شکوفه ها تو باد ملایم بهاری میرقصن و من با بوی بهار مست میشم

*‌تصمیم کبرایی گرفته ا م و مصمم بر اجرایش و به خودم ایمان دارم که موفق خواهم شد چون گذشته به خودم این رو ثابت کرده لااقل .

آخرش یه روزی هجرت در خونتو میکوبه
تازه اون لحظه میفهمی همه آسمون غروبه


کوبید … غروب بود همه آسمون که نه همه دنیا غروب بود ! سخت بود گذاشتن و گذشتن که گذشت عمر توی غربت که هنوزم عادت نشده که گم شدم تو غربت


میگذره روزای عمرت توی جاده های خلوت
تا بخوای بر گردی خونه گم میشی تو باغ غربت


خونه …. خونه … خونه ، جایی که بعد گذر این همه روز حالا فقط برات ازش اسمی مونده و کابوسی شبونه که همدم هر شبت شده که وقتی به پشت سر نگاه میکنی … هنوز دلت اونجاست . روح و قلب و فکر و ذهنت … که انگار تا آخر عمر قرار نیست به جایی احساس تعلق کنی هرچند میدونی دیگه به اون خونه هم تعلق نداری و به قول سیاوش قمیشی ” دیگه حتی صاحب اون خونه نیستیم” ….

پ . ن : امروز ۱۰ ساله شدم ،‌ تو روزایی که گذشت انگار این ۱۰ ساله شدن یه فرقی داشت نمیدونم چه فرقی اما باز هر شب کابوس هایی که رنگ عوض کرده بودن شدن همون کابوس های اون سال ها ،‌اصلا انگار تو اون روزها زندگی میکنم و دل به شدت هوای خونه رو داره ،‌ هوای اون روزهای آخر ،‌اون خداحافظی ها … اون اشک ها و اون روزهای اول سخت غربت ! بله من امروز ۱۰ ساله شدم !
۳۶۵۳ روز گذشت به همین سادگی !

پ . ن : حالا ما ۴ تا سفر رفتیم ها فوری صداتون در نیاد چشم نزنید خب بچه مردم کارش شده سفر کردن دست خودش نیست که :ح

رنج می‌باید برد.

دوست می‌باید داشت *….

پ . ن : تازه اینم یادم رفت که بعد چننننننند روز درد کشیدن وقتی صبح پا میشی و دست درد و گردن دردت بهتر شده اصلا مگه میتونی خوشحال و شاکر نباشی؟
* فریدون مشیری

پ . ن : حتما حتما مفصل مفصل مفصل خواهم نوشت از همه چی و همه چا که تجربه ای بی نظیر و حوادثی بی نظیر به همراه داشت این سفر !
* یک دنیا انرژی ام و شور …