صدای‌ باد می آید، عبور باید کرد.
و من مسافرم ، ای‌ بادهای‌ همواره!
مرا به وسعت تشکیل برگ ها ببرید.
مرا به کودکی شور آب ها برسانید.
و کفش های‌ی مرا تا تکامل تن انگور
پر از تحرک زیبایی‌ خضوع کنید.
دقیقه های مرا تا کبوتران مکرر
در آسمان سپید غریزه اوج دهید.
و اتفاق وجود مرا کنار درخت
بدل کنید به یک ارتباط گمشده پاک.
و در تنفس تنهایی
دریچه های‌ شعور مرا بهم بزنید.
روان کنیدم دنبال بادبادک آن روز
مرا به خلوت ابعاد زندگی ببرید.
حضور “هیچ” ملایم را
به من نشان بدهید.

اما سخته چیزی رو که این همه سال مثل بچه ات مثل عشقت دوست داشتی و با جون و دل براش زحمت کشیدی به این راحتی از دست بدی
احساسم هم قاطی کرده امروز
خوشحالم اما ته دلم یه جورایی انگار بهم برخورده که رئیسی که این همه قبولش داشتم حب مقام انقدر عوضش کرد تو این یک سال اخیر که دیگه هیچی رو نبینه !
من که دارم میرم دنبال زندگیم ولی برای اون و آدمایی مثل اون متاسفم که گذشته شون یادشون میره و فراموش میکنن از کجا اومدن و به کجا رسیدن!
یادش رفته با هم چند سال پیش رئیسمون رو که مثل امروز اون عمل میکرد از کار بی کار کردیم حالا خودش پاش رو گذاشته جای همون آدم غافل از اینکه ممکنه همون بلا سر خودش بیاد
آدما زود فراموش میکنن
اما من ، رها و آزاد بعد ۹ سال کار بی وقفه، لذت بیکار بودن رو حس میکنم و با امید به آینده ای که پیش رو دارم سرم رو بالا‌ میگیرم و اعلام میکنم من یک دانشجوی تمام وقتم!
و من امروز خوشحالم از تصمیمی که گرفتم

دهه ۸۰ فراز و نشیب های فراوونی داشت

امیدوارم دهه ۹۰ مملو از خوشی و آرامش برای همه باشه

دهه ای که نقض حقوق بشر از دنیا رخت بربنده

دهه ای که تعصبات از بین رفته باشه

دهه ای که صداقت و محبت معنی داشته باشه و همه دست در دست هم دنیای بهتری بسازیم

نوروزتان پیروز

پ . ن : امااااااااااان از دست این زندایی مردم آزار که نشسته اینجا نمیذاره من پست تبریک سال رو بنویسم و تموم کنم! لازمه یک عکس ازش بذارم اینجا تا شما متوجه شید من چه میکشم از دست این زندایی !!!‌ای خدااااااااااااااااااااا

پ . ن تر :‌نشستم زیر دست آرایشگر موهام رو درست میکنه و زندایی نشسته روبرو و هی غر میزنه که ول کن این لپتاپ رو سال تحویل شد. دقیقا ۱۳ دقیقه به سال تحویل مونده میرم که حاضر شم به امید داشتن سالی نو و بهتر

یادم نیست کی‌ و چطور سهراب رو شناختم … با زندگی‌ حس غریبیست که یک مرغ مهاجر دارد
یا با
آب را گل نکنیم …
یادم نیست…
تولدش امروز … روحش شاد

پ . ن :‌ این پست رو ۱۴ اسفند شروع کردم میخواستم پستی بشه برای سال نو برای تبریک برای شروعی نو اما اونقدر درگیر انواع و اقسام پروژه های کاری بودم و اونقدر این روزها سرشار از سکوت بودم و اونقدر نگفتن و ننوشتنم اومده که بالکل ترک وبلاگ نویسی کردم .
وقتی مقایسه میکنم امسال رو با سال گذشته میبینم شاید بیشتر از ۱۸۰ درجه تغییر در روش و رفتار زندگی وبلاگیم داشته ام خوب یا بد نمیدونم ولی به هر حال فعلا قصد تغییر رویه ندارم و هر روز کم نویس تر میشم فقط همین


* این عکس هم منظره ای ایست که این روزها از پنجره اتاق خوابم تو شلوغی های زندگی ازش لذت میبرم