نه از این نوع دلتنگی های معمولی!

دلتنگم …

این روزها برای انسانیت دلتنگم

برای رفاقت

برای صداقت

برای دوستی

برای صمیمیت

برای ارزش هایی که دیگر ارزش نیست

برای خودم ، برای تو، برای او،‌ برای ما دلتنگم

و این دلتنگی را هیچ جز شاملو خوانی های مداوم درمانی نیست ….

پیش از آن که واپسین نفس را برآرم
پیش از آن که پرده فرو آفتد
پیش از پژمردن آخرین گل
بر آنم که زندگی کنم
برآنم که عشق بورزم.

در این جهان ظلمانی
در این روزگار سرشار از فجایع
در این دنیای پر از کینه
نزد کسانی که نیازمند منند
کسانی که نیازمند ایشانم
کسانی که ستایش انگیزنند،
تا دریابم
شگفتی کنم
بازشناسم
که ام
که می توانم باشم
که می خواهم باشم،
تا روزها بی ثمر نماند
ساعت ها جان یابد
و لحظه ها گرانبار شود

هنگامی که می خندم
هنگامی که می گریم
هنگامی که لب فرو می بندم

در سفرم به سوی تو
به سوی خود
به سوی حقیقت
که راهی ست ناشناخته
پُر خار
ناهموار،
راهی که، باری
در آن گام می گذارم
که در آن گام نهاده ام
و سرِ بازگشت ندارم

در می رسد آن روز
که رود به سوی بلندی جریان یابد
تکه های برف در هوا معلق مانَد
کودکان رو به بلوغ و
بالغان رو به کودکی بربالند
حتا زمین مسیری معکوس در پیش گیرد
باد همه چیز را با خود ببرد
زمین در خود به چرخش در آید
و هوشیاران را
همه چیزی به وحشت افکند.

اگر کسی بار دیگر بذر افشاند
انسانیت می تواند دگر باره
به اوج شکوفایی رسد.

* چیدن سپیده دم شاملو

دیگر جا نیست
قلبت پُر از اندوه است
آسمان‌های تو آبی‌رنگیِ گرمایش را از دست داده است

زیرِ آسمانی بی‌رنگ و بی‌جلا زندگی می‌کنی
پرندگانت همه مرده‌اند
در صحرایی بی‌سایه و بی‌پرنده زندگی می‌کنی
آن‌جا که هر گیاه در انتظارِ سرودِ مرغی خاکستر می‌شود.

دیگر جا نیست
قلبت پُراز اندوه است
خدایانِ همه آسمان‌هایت
بر خاک افتاده‌اند
چون کودکی
بی‌پناه و تنها مانده‌ای
از وحشت می‌خندی
و غروری کودن از گریستن پرهیزت می‌دهد.

این است انسانی که از خود ساخته‌ای
از انسانی که من دوست می‌داشتم
که من دوست می‌دارم.

دوشادوشِ زندگی
در همه نبردها جنگیده بودی
نفرینِ خدایان در تو کارگر نبود
و اکنون ناتوان و سرد
در برابرِ تنهایی
به زانو در می‌آیی.

آیا تو جلوه‌ی روشنی از تقدیرِ مصنوعِ انسان‌های قرنِ مایی؟
انسان‌هایی که من دوست می‌داشتم
که من دوست می‌دارم؟

دیگر جا نیست
قلبت پُراز اندوه است.

می‌ترسی ــ به تو بگویم ــ تو از زندگی می‌ترسی
از مرگ بیش از زندگی
از عشق بیش از هر دو می‌ترسی.

به تاریکی نگاه می‌کنی
از وحشت می‌لرزی
و مرا در کنارِ خود
از یاد
می‌بری….

صدای‌ باد می آید، عبور باید کرد.
و من مسافرم ، ای‌ بادهای‌ همواره!
مرا به وسعت تشکیل برگ ها ببرید.
مرا به کودکی شور آب ها برسانید.
و کفش های‌ی مرا تا تکامل تن انگور
پر از تحرک زیبایی‌ خضوع کنید.
دقیقه های مرا تا کبوتران مکرر
در آسمان سپید غریزه اوج دهید.
و اتفاق وجود مرا کنار درخت
بدل کنید به یک ارتباط گمشده پاک.
و در تنفس تنهایی
دریچه های‌ شعور مرا بهم بزنید.
روان کنیدم دنبال بادبادک آن روز
مرا به خلوت ابعاد زندگی ببرید.
حضور “هیچ” ملایم را
به من نشان بدهید.

ای دریغ از آن صفای کودن‌‌‌‌ام
چشمِ در فانوسِ چوپان دیدنم!

با تن فرسوده، پای ریش ریش
خسته‌‌‌‌گان بردم بسی بر دوش خویش

گفتم این نامردمان سفله‌‌‌‌زاد
لاجرم تنها نخواهندم نهاد!

لیک تا جان به تن بشناختند
همچو مُردارم به راه انداختند…

ای دریغ آن خفت از خود بردن‌‌‌‌ام
پیش جان، از خجلتِ تن مُردنم!

من سلام بی‌‌‌‌جوابی بوده‌‌‌‌ام
طرح وهم اندودِ خوابی بوده‌‌‌‌ام
زاده پایان روزم، زین سبب
راهِ من یک سرگذشت از شهرِ شب،

چون ره از آغازِ شب آغاز گشت
لاجرم راه‌‌‌‌ام همه در شب گذشت!

*شاملو

زندگی شاید آن لبخندی ست، که دریغش کردیم
زندگی زمزمه پاک حیات است، میان دو سکوت
زندگی، خاطره آمدن و رفتن ماست
لحظه آمدن و رفتن ما، تنهایی ست
من دلم می خواهد
قدر این خاطره را دریابیم.

اما واقعا زندگی چیه؟