میخواستم بنویسم ، مفصل و با جزئیات اما اونقدر وقفه افتاد بین سفر و نوشتن این خطوط که فکر کنم همه گفتنی ها زده شده و من فقط باید بگم با همه مشکلات اعصاب خوردی های قبل سفر و … وقتی پنج شنبه ۲ صبح به خونه رسیدم احساس سبکی و شور خاصی میکردم . احساس غرور و افتخار به خودم ، مردمم و همه کسایی که حالا تحت هر پرچم و رنگی اونجا بودن تا بگن ما کنارتونیم عزیزان اسیر در وطن .


خیلی ها بودند ، خیلی ها بی سر و صدا فقط بودند تا باشند و مهمترین بخش موضوع که همه در کنار هم بودن و برخلاف عادت معمول درگیری صورت نگرفت چون همه بودند که یک صدا بگن : بسه پایمال حق آدما ، سازمان ملل بیدار شو و ببین خواهرا و برادرامون دارن کشته میشن شکنجه و آزار میشن …….


آرش سبجانی عزیز هم مثل همیشه بود و با چند آهنگ مهمونمون کرد
ببینید :

پ . ن : به مرور تصویر نوشته هایی رو که حاصل این سفر تو فوتوبلاگ پست خواهم کرد.